پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین عملکرد کودکان در مهارت های هماهنگی حرکتی با توانایی آن ها در همدلی شناختی و عاطفی صورت گرفت. شرکت کنندگان را 45 نفر از دانش آموزان 7 تا 9 ساله مدارس ابتدایی شهر تهران تشکیل دادند. مهارت های هماهنگی حرکتی با استفاده از مجموعه آزمون ارزیابی حرکت کودکان، ویرایش دوم و در سه حیطه چالاکی دست ها، هدف گیری و دریافت و نیز مهارت های تعادلی اندازه گیری شدند. همچنین از مقیاس همدلی گریفیت برای ارزیابی توانایی همدلی آزمودنی ها استفاده شد. نتایج رگرسیون تک متغیره و چندگانه نشان داد که چالاکی دست ها و تعادل به ترتیب با همدلی عاطفی و شناختی رابطه مستقیم و معنادار دارند و به ترتیب 7 و 11 درصد از واریانس آن ها را تبیین می نمایند. به علاوه، بدون کنترل متغیرهای دیگر، بین مهارت چالاکی دست ها و نمره کل همدلی رابطه مستقیم و معناداری مشاهده شد. ارزیابی و توجه به مهارت های هماهنگی حرکتی به ویژه مهارت های حرکتی ظریف در سنین کودکی برای پیشگیری از بروز اختلال در رشد مهارت های اجتماعی نظیر همدلی ضروری به نظر می رسند.

بی شک رشد و تکامل شخصیت آدمی دارای جنبه های شناختی، ادراکی حرکتی و رشد اجتماعی است. این تحقیق در پی شناخت تعامل رشد اجتماعی و رشد حرکتی است که از طریق روش فرا تحلیلی کیفی مدل های نظری و یافته های تحقیقاتی در این زمینه انجام یافته است. رویکرد بین رشته ای و رویکرد نظری - تجربی، موجب می گردد که این مطالعات و تحقیقات در حوزه های تخصصی مختلف رشته تربیت بدنی به ویژه رشد و یادگیری حرکتی مطرح باشد، اما پیچیدگی و گستره مبهم موضوع، تحقیق در این زمینه را اندک ساخته و همین مساله تک بعدی بودن رشته و محصور شدن آن در رشد و یادگیری حرکات را تقویت می کند. مدل های نظری مارتنز، گالاهو و ایساکس، مورد فراتحلیلی قرار گرفته که در آنها کما بیش در مورد رشد اجتماعی - حرکتی با مفاهیم و مولفه ها، اهداف، ابعاد، فرآیندها، عوامل و مراحل مختلف بحث شده است و نکات اشتراک و افتراق در آنها به چشم می خورد. از یافته های تحقیقاتی، نتایج تعدادی از رساله ها مورد بررسی فراتحلیلی قرار گرفت که نشان دهنده همسو بودن نتایج آنها، سوگیری احتمالی، یک سویه بودن و اثبات تعامل رشد حرکتی و اجتماعی است. ضرورت توجه بیشتر به این زمینه اصلی رشد و گسترش متون آموزشی و مطالعات پژوهشی، استفاده از روش فراتحلیلی در مطالعات شخصیت شناسی ورزشی و رشد اجتماعی - حرکتی احساس می شود.

هدف از پژوهش حاضر، مقایسه رشد مهارت های حرکتی درشت در دو بخش جابه جایی و کنترل شیء کودکان پیش دبستانی در محیط غنی و محروم بود شرکت کنندگان در این تحقیق 39 کودک، با میانگین سنی 5 سال بودند. 19 کودک در محیط محروم (شیرخوارگاه آمنه) و بدون تجربیات حرکتی گسترده و 20 کودک از یکی از مراکز پیش دبستانی با تجارب حرکتی گسترده، انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از آزمون رشد حرکتی درشت اولریخ (2000) استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون t مستقل تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که بین نمره درصدی جابه جایی (P=0.001)، نمره درصدی کنترل شیء(P=0.004)  و نمره های بهره رشد حرکتی (P=0.001) در دو گروه غنی و محروم تفاوت معنی داری وجود دارد. همچنین کودکان دارای تجارب و آموزش های حرکتی متنوع در مقایسه با کودکان محروم از چنین آموزش هایی، عملکرد کیفی بهتر و بیشتری در حرکات درشت داشتند.

رنگ ها تاثیر زیادی بر حالات خلقی و روانی انسان دارند و از آنجا که انسان پیوسته با رنگ ها در ارتباط است، رنگ ها اهمیت بسیاری پیدا می کنند. ورزش نیز با رنگ های مختلف در ارتباط است و در محیط با رنگ های متفاوت انجام می گیرد. همچنین یکی از عوامل اثرگذار و مهم در موفقیت ورزشکاران، زمان پاسخ به محرک ارائه شده است. از این رو با توجه به اهمیت رنگ و زمان واکنش، پژوهش حاضر به بررسی تاثیر رنگ محیطی بر زمان واکنش ساده به صدا در بین ورزشکاران پرادخته است. جامعه آماری را دانشجویان پسر با میانگین سنی 22.2 دانشگاه تهران تشکیل می دهد که از این بین 50 نفر به صورت نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. پس از مشخص شدن پژوهش و انتخاب نمونه، زمان واکنش ساده به محرک شنیداری دانشجویان با استفاده از دستگاه YB-1000 ثبت شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون آماری تحلیل واریانس با اندازه های تکراری و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که کوچک ترین انحراف معیار و میانگین زمان واکنش ساده به صدا مربوط به محیط آبی رنگ بوده و همچنین زمان واکنش بین محیط آبی، با تمام محیط ها به غیر از محیط سفید رنگ تفاوت معنادار است (p<0.05). نتایج پژوهش حاضر نشان می دهد که، قرار گرفتن در محیط آبی رنگ می تواند موجب افزایش سرعت پردازش اطلاعات شنیداری در سیستم پردازش اطلاعات انسان شود.

هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر تمرینات ادراکی-حرکتی بر رشد مهارت های حرکتی دختران کم توان ذهنی تربیت پذیر بود. به همین منظور 20 دختر کم توان ذهنی تربیت پذیر از مرکز سازمان بهزیستی شهرستان مریوان با میانگین سنی 8.3±1.11 سال و ضریب هوشی 39.14±6.84 با روش نمونه گیری هدفمند بررسی شدند. از همه کودکان پیش آزمون گرفته شد، سپس نمونه ها به صورت هدفمند به دو گروه 10 نفری کنترل و مداخله تقسیم شدند. برای سنجش مهارت های حرکتی درشت و ظریف از آزمون تبحر حرکتی برونینکس- اوزرتسکی استفاده شد. گروه مداخله، تمرینات ادراکی- حرکتی را طی 24 جلسه و هر جلسه 45 تا 60 دقیقه و 3 روز در هفته انجام دادند. پس از 24 جلسه تمرین از هر دو گروه، پس آزمون به عمل آمد. تجزیه وتحلیل داده ها که با استفاده از آزمون آماری K-S، ویلکاکسون و یو من ویتنی انجام گرفت، نشان داد که مداخله تمرینات ادراکی- حرکتی تاثیر معناداری روی مهارت های حرکتی درشت در گروه تمرینی داشته است (P<0.05). درحالی که تاثیر این دوره تمرینی بر مهارت های ظریف از نظر آماری معنادار نبود (P>0.05). از نتایج چنین برداشت می شود که برنامه تمرینی به کاررفته در تحقیق حاضر برای بهبود مهارت های حرکتی درشت دختران کم توان ذهنی تربیت پذیر مناسب است و مراکز مربوط می توانند از آن به عنوان برنامه تمرینی استفاده کنند.

زمینه و هدف ناتوان هوشی یکی از ناهنجاری های ادراکی-حرکتی دوران رشد است؛ کودکان دارای ناتوانی هوشی علاوه بر بهره هوشی در مهارت های حرکتی نیز نمره کمتری از هم سن و سال های خود کسب می کنند. پژوهش های متعددی تاثیر تمرینات بدنی مختلف بر بهبود مهارت های حرکتی سایر کودکان را نشان داده اند؛ بنابراین هدف از انجام تحقیق حاضر بررسی تاثیر تمرینات ادراکی-حرکتی بر رشد مهارت های حرکتی پسران ناتوان هوشی تربیت پذیر بود. روش بررسی براساس هدف پژوهش، 20 پسر ناتوان هوشی تربیت پذیر از مرکز بهزیستی شهرستان مریوان با میانگین سنی 8٫ 1± 3٫ 11 سال و ضریب هوشی 6٫ 84± 39٫ 14 با روش نمونه گیری هدفمند مطالعه شدند. از همه کودکان پیش آزمون گرفته شد، سپس نمونه ها به صورت هدفمند به دو گروه 10 نفری کنترل و آزمایش تقسیم شدند. در این پژوهش برای سنجش مهارت های حرکتی درشت و ظریف از آزمون تبحر حرکتی برونینکس-اوزرتسکی استفاده شد. گروه آزمایش، تمرینات ادراکی-حرکتی را طی 24 جلسه و هر جلسه 45 تا 60 دقیقه و سه روز در هفته انجام دادند. پس از 24 جلسه تمرین از هر دو گروه، پس آزمون به عمل آمد. داده های پژوهش با استفاده از آزمون-های ناپارامتریک ویلکاکسون و یومن ویتنی (نرم افزار SPSS16) تجزیه وتحلیل شد. یافته ها نتایج نشان داد که این دوره تمرینی تاثیر معناداری روی مهارت های حرکتی سرعت دویدن و چابکی (0٫ 008=p)، تعادل (0٫ 015=p)، هماهنگی دوسویه (0٫ 015=p) و قدرت (0٫ 011=p) در گروه آزمایش داشته است. درحالی که تاثیر این دوره تمرینی روی مهارت های حرکتی سرعت پاسخ، کنترل بینایی-حرکتی و سرعت و چالاکی اندام فوقانی ازنظر آماری معنادار نبود. نتیجه گیری از نتایج به دست آمده چنین برداشت می شود که برنامه تمرینی به کاررفته در پژوهش حاضر برای بهبود مهارت های حرکتی درشت در پسران ناتوان هوشی تربیت پذیر مناسب بوده و می تواند به عنوان برنامه تمرینی توسط مراکز مربوطه به کار گرفته شود.

هدف: هدف از این تحقیق، بررسی اثربخشی آموزش تمرین های ادراکی-حرکتی و برنامه حرکتی ریتمیک بر رشد حرکتی کودکان کم توان ذهنی آموزش پذیر بود.روش بررسی: در این تحقیق نیمه تجربی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل، 30 کودک 10-7 ساله از بین مدارس ابتدایی شهر تبریز به صورت تصادفی-خوشه ای انتخاب و براساس سن و بهره هوشی همتاسازی شدند و در دو گروه آزمایش (گروه تمرین ادراکی-حرکتی و برنامه حرکتی ریتمیک) و یک گروه کنترل قرار گرفتند. برنامه های تمرینی در 9 هفته و هر هفته دو جلسه و هر جلسه 45 دقیقه انجام گرفت. قبل از شروع جلسات و در پایان آخرین جلسه پیش آزمون و پس آزمون به انجام رسید. به منظور سنجش رشد حرکتی از آزمون اولریخ -2 (2000) و برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با نسخه 18 نرم افزار SPSS در سطح معنی داری p<0.05 انجام گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که دو گروه آزمایش (گروه تمرین های ادراکی-حرکتی و گروه برنامه حرکتی ریتمیک) در مهارت های جابه جایی و کنترل شیء نسبت به گروه کنترل عملکرد بهتری داشتند (p³0.05) و تفاوت بین دو گروه آزمایشی با یکدیگر معنادار نبود (p³0.05). در مهارت های کنترل شیء، گروه تمرین ادراکی-حرکتی نسبت به دو گروه برنامه حرکتی ریتمیک و کنترل تاثیر بیشتری بر رشد این مهارت ها داشت.نتیجه گیری: با توجه به نتایج، برنامه های آموزشی مورد استفاده می توانند تجربه حرکتی مناسبی برای کودکان باشند. این برنامه ها می توانند در مدارس با ایجاد فرصت مناسب و ارائه تکالیف متناسب برای تمرین و رشد مهارت های حرکتی استفاده شوند.

هدف: بیش از نیم قرن است که مطالعات از ارتباط قوی بین تولد زودرس و اختلالات رشد و تکامل خبر می دهند. لذا، هدف از تحقیق حاضر، بررسی اثر یک دوره تحریکات لمسی حرکتی بر بهره رشد حرکتی نوزادان زودرس بود. مواد و روشها: بدین منظور، از میان تمامی نوزادان ایرانی زودرس و سالم بخش نوزادان بیمارستان امیرالمونین (ع) شهرستان سمنان، 40 نوزاد به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه 20 نفره تجربی و کنترل تقسیم شدند. مادران گروه تجربی تحریکات لمسی حرکتی را سه بار در روز، هر بار به مدت 20 دقیقه تا تکیمل دوره کامل 40 هفتگی جنینی بر روی نوزادان زودرس شان انجام دادند در حالی که گروه کنترل، تنها مراقبت های معمول را دریافت می کردند. جهت سنجش بهره رشد حرکتی از آزمون پی بادی استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که تحریکات لمسی حرکتی موجب بهبود معناداری در رشد حرکتی نوزادان گروه تجربی هم در پایان دوره مداخله و هم پس از گذشت 4 ماه، نسبت به نوزادان گروه کنترل بود (05/0P≤ ). نتیجه گیری: لذا، با توجه به نتایج پژوهش می توان گفت، تحریکات لمسی حرکتی می تواند به عنوان روشی کم هزینه و پایدار جهت افزایش رشد حرکتی نوزادان زودرس به کار رود.